Elke moeder krijgt van mij respect. Ik oordeel niet gauw over andere moeders al zeg ik eerlijk dat ik bij sommige verhalen van moeders diep in mijn moederhart geraakt wordt. De pijn die ik echt letterlijk voel kan omslaan in boosheid, in woede zelfs.  Ja deze emotie barst in mij los als ik voel dat er sprake is van onrechtvaardigheid en helemaal als dit bij een kind is.

Ik weet dat dit mijn dingetje is, maar ik houd mijzelf altijd 1 zin voor die ik ooit ergens gelezen heb. “Hetgeen waar jij je het meest druk om kan maken, wat je ontzettend boos maakt heeft te maken met je levensdoel hier op aarde.”  Het betekent dat jij daar wat aan mag doen.

Wat mij ontzettend boos heeft gemaakt

Op facebook ben ik lid van een aantal moedergroepen. De meeste groepen sluiten aan op mijn manier van opvoeden en interesses.  Toch besloot ik pas geleden om ook lid te worden van groepen die niet specifiek een bepaalde opvoedstijl hanteren.  Ik vind het belangrijk om te weten wat er tegenwoordig speelt bij moeders in het algemeen en ik wilde zien of ik een positieve een bijdrage kon leveren.

Vorige week kwam er dus op mijn tijdlijn een berichtje voorbij van een moeder die er even helemaal doorheen zat.  Haar kindje van 8 maanden oud wilde maar niet in slaap komen.  Uit wanhoop heeft ze haar kindje in haar eigen bedje gezet en is weggelopen, terwijl haar kindje compleet overstuur was. Ze is niet teruggegaan om haar kindje te troosten of te helpen. Dit heeft geloof ik 10 minuten geduurd.

‘De moeder voelde zich ook erg schuldig over het voorval’

Ik kan me voorstellen als je een chronisch slaap tekort hebt door je kindje dat je er op een gegeven moment helemaal door heen zit en uit wanhoop van alles probeert. De moeder voelde zich ook erg schuldig over het voorval.  Ik nam haar ook helemaal niks kwalijk, ik kan het zelfs begrijpen.

De reacties op dit bericht daar gingen bij mij pas echt de haren overeind staan.  Moeders die zeggen dat dit helemaal niet zielig is voor een baby en dat baby’s gewoon manipuleren. Moeders die hun baby’s gewoon in hun eigen bed leggen, weglopen en hun baby tot wel 2 UUR LANG overstuur laten krijsen totdat ze vanzelf in slaap vallen. (lees: baby’s vallen dan van uitputting in slaap)

Een explosie in mijn ziel, in mijn hart. Dit kun je toch serieus niet menen. Oké, iedereen zijn eigen manier van opvoeden. Maar een baby 2 uur lang met opzet overstuur laten krijsen totdat hij “leert” om zelf in slaap te vallen, dat gaat buiten alle perken.  Ja je kind valt uiteraard dan uiteindelijk vanzelf in slaap, uitgeput en half in shock.

Een baby die moord en brand schreeuwt om zijn moeder, maar mama weigert te komen.

Meestal probeer ik op een zo’n vriendelijke en begripvolle manier te reageren dat het ook anders kan, maar mijn primaire reactie nam het op dat moment over. Want ik zag het helemaal voor me. Een baby die moord en brand schreeuwt om zijn moeder, maar mama weigert te komen. “Mama kom mij helpen, ik heb je nodig”  maar mama reageert niet. “Ik weet dat mama in de buurt is, maar ze wilt mij niet helpen.”  En dat 2 UUR LANG!

Ik heb toen een pittige reactie geschreven. Ik gaf eerst te kennen aan de moeder van het bericht dat je je kindje ook bij je kan nemen en dat er een natuurlijk behoefte is om bij mama en papa te zijn. Ik gaf uitleg dat het dagelijks je baby 2 uur lang laten krijsen heel schadelijk kan zijn. Dat dit heel wat te weeg brengt bij een baby, lichamelijk en geestelijk. 2 uur lang krijsen echt absurd is en dat ik dit zelfs emotionele verwaarlozing vind. Ik heb het hier echt niet over 10 minuten, maar over 2 uur lang opzettelijk je kind compleet negeren. Zijn natuurlijke behoeftes negeren. Je baby expres overstuur laten worden, omdat jij vindt dat hij maar moet leren om alleen te slapen. Ja dat vind ik emotionele verwaarlozing.

Als je kind valt, en hij heeft pijn, dan troost je hem.  Als je kind honger heeft, geef je hem eten. Je geeft je kind onderdak, eten en verzorging. Allemaal basisbehoeftes. Waarom wordt er in dit geval geen aandacht gegeven aan de emotionele basisbehoefte?

“Ik werd zelfs voor debiele gek uitgemaakt”

Deze reactie werd niet echt gewaardeerd kan ik je zeggen. Ik werd zelfs voor debiele gek uitgemaakt. Het meest frappante vond ik nog dat iedereen de moeder zo zielig vond, dat ze er doorheen zat, wat ik overigens ook vond hoor. Maar niemand had medelijden met een baby die compleet overstuur was en uren aan het huilen was. Er werden opmerkingen gegeven als:”Is niet zielig hoor, ze doen het er om.” “Je moet gewoon volhouden hoor, ook al gaat het tegen je gevoel in”.

Als ik in zo’n groep dit soort verhalen en reacties lees, dan voelt het alsof ik van een andere planeet kom. Dan vraag ik mij ook echt af wie het in godsnaam ooit verzonnen heeft dat het goed is om je baby urenlang te laten huilen zonder enige vorm van troost te bieden. Het meest schrikbarende vind ik dat veel moeders dit gewoon nog toepassen, het normaal vinden en de baby’s totaal niet zielig vinden.

Stel je eens voor… als jou het onderstaande zo overkomen…

Van de ene op de andere dag wordt je in de jungle gedropt met je vader en moeder (precies zoals dat voor een baby aanvoelt).  Het wordt avond en je ouders zeggen dat je alleen in een grot moet slapen en dat zij ergens anders gaan slapen, want ze willen niet bij jou slapen. Daar lig je dan, helemaal in je eentje, in het donker in een grot in de jungle. Je vindt het vreselijk daar alleen, je bent bang. Het is donker, je kent de omgeving niet, je ziet niet veel, je weet niet wanneer je je ouders weer ziet, je weet niet wanneer je weer te eten krijgt. Je hoort geluiden om je heen, waarvan je niet weet wat het is.

Je wordt steeds banger en begint te huilen, maar niemand reageert op jouw gehuil. Je begint steeds harder te huilen, in de hoop dat je vader of moeder of wie dan ook je wel hoort. Maar er is niemand die naar je toekomt, je troost, bij je komt liggen of die zegt dat je bij hen veilig bent.

De tijd strijkt voorbij, 10 minuten, een half uur, 1 uur tot wel 2 uur lang ben je aan het huilen, totdat je niet meer kan. Nog steeds ben je bang, maar je hebt geen kracht meer om te huilen, je bent uitgeput. Je voelt je in de steek gelaten. Je lichaam heeft 2 uur lang op volle kracht alles gegeven, is compleet in de stress geweest, in de hoop dat iemand je zou komen helpen en geeft nu op. Je valt uitgeput in slaap.

Op een avond besluit je baby om niet meer te huilen

Stel je eens voor dat je baby dit elke avond moet doorstaan, wat dit met zijn lichaam en zijn brein doet. Welke gevolgen dit heeft op korte en lange termijn. Op een avond besluit je baby om niet meer te huilen en direct in slaap te vallen. Hij weet hoe hard hij ook zijn best doet, papa en mama toch niet komen. Hij voelt zich in de steek gelaten door papa en mama. Zijn kleine lijfje en brein kunnen het niet meer aan om elke avond minuten- of urenlang te huilen. Hij geeft het op.

Tagged: baby, emotionele verwaarlozing, huilen, in slaap laten huilen, kind, moeder, samen slapen