Mijn bevallingsverhaal: Deel 5 De bevalling!

Mijn bevallingsverhaal: Deel 5 De bevalling!

Leanne en Margreet toucheren mij en ik blijk 4 centimeter ontsluiting te hebben. Ik besluit om lekker in het warme bad te gaan liggen. Wat is dit fijn zeg! Ik merk gelijk dat mijn lijf zich veel meer ontspant, het warme water verdooft ook een beetje de pijn van de weeën.

Roger wijkt geen moment van mijn zijde en ziet hoe ik de weeën continue aan het opvangen ben. Heel lief probeert hij mij te herinneren aan de ademhalingstechnieken en de ontspanningsoefeningen van de zwangerschapsyoga. Het helpt als de weeën wegzakken, maar op de hoogtepunten van de weeën heb ik hier soms wel een beetje moeite mee.

“Ik ben me bewust dat ik in een soort van trance zit”

Ik probeer gefocust en rustig te blijven en gelukkig lukt mij dat aardig. Ik ben me bewust dat ik in een soort van trance zit. Ik hoor af en toe zachtjes gepraat om mij heen, maar ik heb continue mijn ogen gesloten en breng zelf geen woord uit. Ik voel alleen maar de liefdevolle handen van Roger en mijn moeder die mij aanraken, steunen en geruststellen.

De ontsluitingscentimeters gaan rap, maar er dient zich ook een weeënstorm aan. Twee minuten op adem komen tussen de weeën door is al niet lang, maar helemaal niet op adem komen is behoorlijk heftig. De wee komt op, bereikt een hoogtepunt, zakt af, maar voordat deze helemaal weggezakt is komt de volgende alweer opzetten.

Een lage bloeddruk zorgt er voor dat ik uit bad moet stappen. Als ik te lang in bad lig word ik duizelig. Mijn bloeddruk is ondanks de zwangerschap en de bevalling nu, nog steeds behoorlijk laag. Ik besluit om op bed te gaan liggen.

“Dan voel ik een enorme pijngolf en een druk naar de onderkant die mij in een staat brengt van puur overleven.”

De weeënstorm blijft fijn doorgaan en haalt mij af en toe keihard uit mijn trance en focus, maar toch weet ik me steeds te herpakken. Het is inmiddels 02:15 uur en ik zit bijna op 10 cm ontsluiting, maar het blijft hangen op een klein randje.

Dan voel ik een enorme pijngolf en een druk naar de onderkant die mij in een staat brengt van puur overleven. De weeënstorm is namelijk overgegaan in PERSweeën. Maar ik mag nog helemaal niet persen! Ik zet alles op alles om mijn baby tegen te houden, maar ik heb totaal niet het idee dat mij dit lukt. Het is alsof je een afgeschoten kanon moet tegenhouden.

Ik open plots voor het eerst mijn ogen weer en ik kijk mijn moeder strak aan en het enige wat ik kan uitbrengen is: “Jij bent echt niet wijs dat je dit 3 keer hebt gedaan.” Ik kan me nu op dit moment echt niet voorstellen dat je dit vrijwillig nog voor een tweede keer zou willen doen. Mijn moeder schiet in de lach en probeert me weer gerust te stellen.

“Niemand is er bij gebaat als ik flauwval.”

Om 03:15 uur is daar dan eindelijk de verlossende zin! “Je mag persen!” Wow dat is een gigantisch fijn gevoel als je eindelijk mee mag varen met je lichaam. Intussen ben ik weer in bad gaan liggen, want mijn wens om in bad te bevallen is groot en vooral omdat dit voor de baby veel fijner schijnt te zijn.

Ik verwacht dat mijn baby er met 2 persen uit is, maar nee hoor. Ik pers wat ik wil, maar nog geen baby. Na een half uur in bad persen, speelt die vervelende lage bloeddruk weer op. Uiteindelijk doet het mij de das om. Ik word weer duizelig en voel mij niet prettig meer. Helaas moet ik mijn wens om in bad te bevallen opgeven. Niemand is er bij gebaat als ik flauwval.

Hangend in de armen van Margreeth en Roger loop ik naar het bed en ga liggen. Ik pers nog een half uur met alles wat ik in mij heb. Met de bemoedigende en lieve woorden van Margreeth, Leanne, Roger en mijn moeder beval ik om 04:17 uur op 11-11-2013 van onze mooie zoon Ryan Dean van der Burg!

geboorte, bevalling, vader, moeder, baby, kind, emotioneel,

Volgende week in Deel 6 Wat gebeurde er na de bevalling?

Hoe verliep jouw bevalling?

Mijn bevallingsverhaal: Deel 4 Als een speer naar de geboortekliniek….gaan we het redden?

Mijn bevallingsverhaal: Deel 4 Als een speer naar de geboortekliniek….gaan we het redden?

Roger belt Margreeth op met de weeëninformatie en de mededeling dat we à  la direct gaan rijden. Margreeth staat nogal perplex en zegt: “Jeetje dat is snel zeg, ga maar gauw, ik kom er ook aan. Oh ja vinden jullie het nog goed als ik Leanne de stagiaire meeneem.”  “Ja hoor, natuurlijk” geef ik aan.

Roger vliegt met het koffertje in zijn hand naar de auto om deze alvast voor te rijden uit de garage. Ik loop er iets rustiger achteraan, rennen leek mij niet echt handig met een dikke buik en weeën die zich elk moment weer kunnen aandienen.

Als we in de auto zitten geef ik Roger even een snelle preek. “Eén ding! Ik heb alles onder controle, ik ben rustig en ik verwacht dat jij dat ook bent!” Roger vindt het onbegrijpelijk dat ik zo kalm ben. “Straks beval je in de auto” zegt hij gespannen. “Nee joh, dat gebeurt heus niet” zeg ik lachend. Ik denk dat Roger pas weer rustig kan ademhalen als we in de geboortekliniek zijn en hij zeker weet dat hij niet de baby zelf ter wereld hoeft te brengen.

“Schiet op, ik ga hier echt niet op de stoep bevallen!”

Gelukkig is het nacht en is het lekker rustig op de weg, zodat we in één keer kunnen doorrijden. Normaal heb ik veel praatjes, maar de heftige weeën die ik elke 3 minuten voel doen mij behoorlijke indammen. Weeën in de auto oké, maar over een drempel rijden? Dat is zooooo niet fijn! Gelukkig komen we er niet veel tegen onderweg.

Tussendoor bel en app ik snel met familie, vrienden en de geboortekliniek om die op de hoogte te stellen. In de geboortekliniek zijn er 2 speciale verloskamers naast de andere standaard verloskamers. Wil ik dat mijn wens uitkomt dan moet één van die 2 kamers vrij zijn. Dat is dus ook het eerste wat ik vraag. Gelukkig er is een kamer vrij!

Na 10 minuten rijden zie ik het ziekenhuis in mijn ooghoek, een opluchting voor ons allebei. Roger dropt mij voor de ingang en parkeert snel de auto. Al weeopvangend bel ik aan bij het Westeinde ziekenhuis, waar de geboortekliniek gevestigd is, zodat de gesloten deur open gedaan kan worden. Jemig het lijkt wel een eeuwigheid te duren en de drang om hier en nu te bevallen wordt heel sterk nu. Mijn baby zit flink te duwen en het lijkt wel alsof hij er nu uitkomt en dat is nou niet de bevalling die ik in gedachten had. “Schiet op, ik ga hier echt niet op de stoep bevallen” denk ik hardop. Een beveiliger doet vriendelijk de deur open.

“Wat een verademing!”

Roger komt aangerend en ondersteunt mij terwijl hij het muntje voor de rolstoel uit zijn zak vist. Een muntje wat hij al weken bij zich draagt op advies van de verloskundige. Een rolstoel vind ik eerst wat lichtelijk overdreven, maar Roger wil zo snel mogelijk naar de verloskamer. En eigenlijk is het ook wel fijn.

We pakken de lift naar de 12de  etage en er stapt ook een vriendelijke blonde dame in. Ze bekijkt vrolijk het tafereel wat er toch wel komisch uitziet en wenst ons heel veel succes.

Na al het gehaast en gestress komen we eindelijk om 00:20 uur aan in de sfeervolle en rustgevende verloskamer van de geboortekliniek. Wat een verademing! Ik kom binnen en een heerlijke verfrissende geur verspreidt zich in de kamer vanuit het aromalampje die de medewerkers gelijk aan hadden gezet nadat ik gebeld had. De kamer is groot en van alle gemakken voorzien. En ja hoor daar staat ie…een heerlijk groot bad!

Toch duik ik niet gelijk het bad in. Ik besluit het mezelf even gemakkelijk te maken op bed en wacht op Margreeth en Leanne. Een medewerkster van de geboortekliniek is wel zo lief om het bad alvast te vullen.

“Met deze mensen om mij heen weet ik dat ik de beste steun om mij heen heb om straks van mijn kindje te bevallen”

Ik kijk naar Roger en ik zie dat er ook een rust over hem heen valt. Hij weet dat ik en de baby nu in goede handen zijn en dat geeft hem een fijn gevoel. De weeën volgen elkaar vrij snel op. Toch voel ik me kalm en keer ik steeds meer naar binnen. Het gaat automatisch en het voelt zo fijn en zo natuurlijk. Margreeth en Leanne komen binnen, wat een lieverds zijn het toch. Ze zijn zo ontzettend lief voor mij, rustig en passen zich volledig aan. Alles maar dan ook alles, nou ja behalve de weeën dan, verloopt kalm.

Mijn ouders en zussen zijn ook inmiddels aangekomen bij de geboortekliniek. Mijn moeder komt binnenlopen. Mijn moeder kan net zoals ik flink wat praatjes maken, maar ik zie dat ook zij bij binnenkomst één en al rust uitstraalt.  Wat ben ik blij dat ze er is. Met deze mensen om mij heen weet ik dat ik de beste steun om mij heen heb om straks van mijn kindje te bevallen.

Volgende week maandag deel 5 van mijn bevallingsverhaal! Hoe lang zal ik over de bevalling doen en komt mijn wens om in bad te bevallen uit?

Wie waren bij jouw bevalling aanwezig? Vond je het fijn of toch te druk?

Mijn bevallingsverhaal: Deel 3  Ik spring onder de douche met 2 gedachten

Mijn bevallingsverhaal: Deel 3 Ik spring onder de douche met 2 gedachten

Ik zit nog geen 5 minuten en het begint te rommelen in mijn buik. Het zijn nog geen weeën, hoewel ik totaal geen idee heb hoe een wee voelt. Ik weet wel dat in mijn grote 41 weken buik iets aan de gang is.

Ik blijf braaf aan de fles bronwater met het homeopathische middeltje nippen. Er gebeurt nog niets spectaculairs, maar heb wel het gevoel dat het vanavond gaat gebeuren. Het is inmiddels 22:30 uur en ik spring (lees: stap rustig) onder de douche met 2 gedachten.

1. Wellicht helpt het douchen om het rommelen in mijn buik tot weeën aan te zetten.

2. Als ik straks ga bevallen wil ik er wel fris en gladjes bij liggen. Ja ik verwacht dat mij dat ook echt kan schelen als ik aan het bevallen ben.

“Snel gooi ik mijn haar nog in de shampoo, cremespoeling en spoel het haastig uit”

Het lukt mij nog aardig, ondanks mijn enorme mooie buik, om overal bij te komen. Ik buk om mijn shampoo fles te pakken en ja hoor het is niet te geloven! Dit ga je toch niet menen? Terwijl ik buk, pats! Mijn vliezen breken… Het schiet me ineens te binnen dat ik natuurlijk op de kleur moet letten, maar mijn vruchtwater spoelt gelijk door het putje. Maar volgens mij zag het er allemaal goed uit.

Direct voel ik ineens heftige weeën opkomen. Zo die voelen best flink aan, nu al? Snel gooi ik mijn haar nog in de shampoo, cremespoeling en spoel het haastig uit. Intussen zakken de weeën weer weg. Ik droog me snel af en waggel naakt naar de huiskamer toe waar Roger nog rustig en nietsvermoedend op de bank zit. Hij zegt: “Zo was het lekker?” Ik zeg: ”Ja hoor, maar mijn vliezen zijn gebroken en ik heb al een wee gevoeld”  Op het moment dat ik dat zeg, golft er weer een hele stroom vruchtwater uit mijn lichaam en klettert zo op de vloer”.

Ik schiet keihard in de lach, niet alleen omdat mijn vruchtwater haar eigen gang gaat, maar vooral om het gezicht van Roger. Die arme man die net nog zo ontspannen op de bank lag is compleet in de survivalmodus geschoten. Op de zwangerschapsyoga werd hem uitgelegd wat hij moest doen als de baby direct zou komen. Dat verhaal is zijn angstscenario geworden en nu denkt hij dat hij de baby al moet opvangen.

“Ik dacht rustig op bed te gaan liggen, maar mijn lijf en mijn baby denken daar anders over.”

“Lieverd pak jij even zo’n groot maandverband voor mij en doe ook maar een handdoek voor de zekerheid, dan ga ik op bed liggen. Oh ja en wil je dan ook op de Ipad de weeëntimer starten.” vraag ik.  Weer dat gezicht van hem. “Wat is er Roger? Vind je het spannend?” Zeg ik met een gemene grijns. Roger kijkt me aan of ik gek geworden ben en zegt: “Op bed liggen? Ga je serieus rustig op bed liggen? Nee, ik ga de verloskundige bellen”.

Ik leg Roger uit dat dat nog helemaal geen zin heeft. “We mogen pas bellen als ik elke 5 minuten weeën heb, ze minimaal 1 minuut duren en dat een uur lang. Dat weet je toch schat” zeg ik. Ik had het nog niet gezegd en er kwam weer een wee.  “Zie je! Ik ga nu bellen!” roept Roger lichtelijk in paniek.

“Oke, als het jou geruststelt mag je van mij bellen” roep ik terug met de wetenschap dat hij hetzelfde te horen krijgt. Veronique haar dienst is afgelopen, dus Roger krijgt Margreeth aan de telefoon, ze stelt hem gerust en zegt wat ik al wist. “Maar wel goed in de gaten houden hoor, goed dat je gebeld hebt” zegt Margreeth heel vriendelijk.

Ik dacht rustig op bed te gaan liggen, maar mijn lijf en mijn baby denken daar anders over. Ik krijg flinke weeën te verwerken en ze volgen elkaar vrij vlot op. Het is rond middernacht en ik zit inmiddels al op elke 3 minuten en minimaal 1 minuut lang.

“Roger bel jij Margreeth op, we gaan.”

Volgende week deel 4 van mijn bevallingsverhaal! Zal ik dan nu eindelijk gaan bevallen?

Waar was jij toen jouw vliezen braken? En kwamen de weeën toen ook direct zo snel achter elkaar?