Mijn bevallingsverhaal: Deel 4 Als een speer naar de geboortekliniek….gaan we het redden?

Mijn bevallingsverhaal: Deel 4 Als een speer naar de geboortekliniek….gaan we het redden?

Roger belt Margreeth op met de weeëninformatie en de mededeling dat we à  la direct gaan rijden. Margreeth staat nogal perplex en zegt: “Jeetje dat is snel zeg, ga maar gauw, ik kom er ook aan. Oh ja vinden jullie het nog goed als ik Leanne de stagiaire meeneem.”  “Ja hoor, natuurlijk” geef ik aan.

Roger vliegt met het koffertje in zijn hand naar de auto om deze alvast voor te rijden uit de garage. Ik loop er iets rustiger achteraan, rennen leek mij niet echt handig met een dikke buik en weeën die zich elk moment weer kunnen aandienen.

Als we in de auto zitten geef ik Roger even een snelle preek. “Eén ding! Ik heb alles onder controle, ik ben rustig en ik verwacht dat jij dat ook bent!” Roger vindt het onbegrijpelijk dat ik zo kalm ben. “Straks beval je in de auto” zegt hij gespannen. “Nee joh, dat gebeurt heus niet” zeg ik lachend. Ik denk dat Roger pas weer rustig kan ademhalen als we in de geboortekliniek zijn en hij zeker weet dat hij niet de baby zelf ter wereld hoeft te brengen.

“Schiet op, ik ga hier echt niet op de stoep bevallen!”

Gelukkig is het nacht en is het lekker rustig op de weg, zodat we in één keer kunnen doorrijden. Normaal heb ik veel praatjes, maar de heftige weeën die ik elke 3 minuten voel doen mij behoorlijke indammen. Weeën in de auto oké, maar over een drempel rijden? Dat is zooooo niet fijn! Gelukkig komen we er niet veel tegen onderweg.

Tussendoor bel en app ik snel met familie, vrienden en de geboortekliniek om die op de hoogte te stellen. In de geboortekliniek zijn er 2 speciale verloskamers naast de andere standaard verloskamers. Wil ik dat mijn wens uitkomt dan moet één van die 2 kamers vrij zijn. Dat is dus ook het eerste wat ik vraag. Gelukkig er is een kamer vrij!

Na 10 minuten rijden zie ik het ziekenhuis in mijn ooghoek, een opluchting voor ons allebei. Roger dropt mij voor de ingang en parkeert snel de auto. Al weeopvangend bel ik aan bij het Westeinde ziekenhuis, waar de geboortekliniek gevestigd is, zodat de gesloten deur open gedaan kan worden. Jemig het lijkt wel een eeuwigheid te duren en de drang om hier en nu te bevallen wordt heel sterk nu. Mijn baby zit flink te duwen en het lijkt wel alsof hij er nu uitkomt en dat is nou niet de bevalling die ik in gedachten had. “Schiet op, ik ga hier echt niet op de stoep bevallen” denk ik hardop. Een beveiliger doet vriendelijk de deur open.

“Wat een verademing!”

Roger komt aangerend en ondersteunt mij terwijl hij het muntje voor de rolstoel uit zijn zak vist. Een muntje wat hij al weken bij zich draagt op advies van de verloskundige. Een rolstoel vind ik eerst wat lichtelijk overdreven, maar Roger wil zo snel mogelijk naar de verloskamer. En eigenlijk is het ook wel fijn.

We pakken de lift naar de 12de  etage en er stapt ook een vriendelijke blonde dame in. Ze bekijkt vrolijk het tafereel wat er toch wel komisch uitziet en wenst ons heel veel succes.

Na al het gehaast en gestress komen we eindelijk om 00:20 uur aan in de sfeervolle en rustgevende verloskamer van de geboortekliniek. Wat een verademing! Ik kom binnen en een heerlijke verfrissende geur verspreidt zich in de kamer vanuit het aromalampje die de medewerkers gelijk aan hadden gezet nadat ik gebeld had. De kamer is groot en van alle gemakken voorzien. En ja hoor daar staat ie…een heerlijk groot bad!

Toch duik ik niet gelijk het bad in. Ik besluit het mezelf even gemakkelijk te maken op bed en wacht op Margreeth en Leanne. Een medewerkster van de geboortekliniek is wel zo lief om het bad alvast te vullen.

“Met deze mensen om mij heen weet ik dat ik de beste steun om mij heen heb om straks van mijn kindje te bevallen”

Ik kijk naar Roger en ik zie dat er ook een rust over hem heen valt. Hij weet dat ik en de baby nu in goede handen zijn en dat geeft hem een fijn gevoel. De weeën volgen elkaar vrij snel op. Toch voel ik me kalm en keer ik steeds meer naar binnen. Het gaat automatisch en het voelt zo fijn en zo natuurlijk. Margreeth en Leanne komen binnen, wat een lieverds zijn het toch. Ze zijn zo ontzettend lief voor mij, rustig en passen zich volledig aan. Alles maar dan ook alles, nou ja behalve de weeën dan, verloopt kalm.

Mijn ouders en zussen zijn ook inmiddels aangekomen bij de geboortekliniek. Mijn moeder komt binnenlopen. Mijn moeder kan net zoals ik flink wat praatjes maken, maar ik zie dat ook zij bij binnenkomst één en al rust uitstraalt.  Wat ben ik blij dat ze er is. Met deze mensen om mij heen weet ik dat ik de beste steun om mij heen heb om straks van mijn kindje te bevallen.

Volgende week maandag deel 5 van mijn bevallingsverhaal! Hoe lang zal ik over de bevalling doen en komt mijn wens om in bad te bevallen uit?

Wie waren bij jouw bevalling aanwezig? Vond je het fijn of toch te druk?

Mijn bevallingsverhaal: Deel 2 Nu snap ik waarom ik al 10 dagen overtijd loop!

Mijn bevallingsverhaal: Deel 2 Nu snap ik waarom ik al 10 dagen overtijd loop!

Het overvalt me. Daar is plotseling het inzicht. Iets waar ik al die tijd al mee loop, maar totaal niet aan dacht dat dit mijn bevalling kon tegenhouden. Ik vertel aan Veronique dat ik voor mezelf en mijn kindje een bevalling wil in een rustgevende omgeving, maar dat mijn pleasegedrag dit compleet in de weg staat.

“Veronique helpt mij te kiezen wat voor mijn gevoel goed voelt”

Alles wat ik wens voor mijn bevalling heb ik kunnen regelen. Ik kan in de prachtige geboortekliniek in Den Haag bevallen.  Ik kan, zoals ik dat voor ogen heb, in een ontspannen omgeving bevallen. Maar mijn pleasegedrag zegt: “Ik gun het iedereen om bij mijn bevalling te zijn”. “Ik wil niemand voor zijn hoofd stoten, dus ik kies niet.” Maar ik ben tegelijkertijd wel bang dat er teveel mensen bij zijn en ik me niet compleet kan focussen op mijn bevalling. Niemand dringt zich op om bij de bevalling te mogen zijn, maar ik ben nou eenmaal een vrouw die anderen graag blij maakt.

Voilà! Nu snap ik waarom ik al 10 dagen overtijd loop. Mijn pleasegedrag en besluiteloosheid houdt mijn bevalling tegen. Veronique bevestigt dat dit de reden kan zijn. Veronique helpt mij te kiezen wat voor mijn gevoel goed voelt. Er is altijd een keuze en het is ten slotte jouw bevalling, dus jij bepaalt. Daarnaast helpt zij mij om alle verhaaltjes en verwachtingen die ik in mijn hoofd gemaakt had, los te laten. “Je denkt of verwacht misschien dat een bepaalt persoon op een bepaalde manier handelt of reageert, maar dat wil niet zeggen dat het ook zo gebeurd.” Alles wat Veronique zegt landt bij mij.

“We besluiten om er een rustig avondje van te maken. Maar…”

Ik haal opgelucht adem en zucht even diep uit, dat was toch wel weer een mooi inzicht en een opluchting dat ik nu een beslissing heb genomen. Ik neem afscheid van Veronique en ik zeg lachend: “Misschien tot vanavond of vannacht!”. Ik krijg nog een homeopathisch middel mee naar huis, passend bij het inzicht wat ik zojuist had.

Bij thuiskomst zie ik dat het 2 hele kleine pilletjes zijn, wit van kleur. Ik doe deze volgens de instructies in een grote fles bronwater en begin er kleine slokjes van te nemen. Roger en ik gaan na het eten lekker op de bank liggen om even bij te komen van deze dag. We besluiten om er een rustig avondje van te maken. Maar…

Volgende week maandag deel 3 van “Mijn bevallingsverhaal”.  Ben jij ook zo benieuwd of het gesprek en het homeopathische middel de bevalling opgang hebben geholpen.

Heb jij overtijd gelopen en heb je iets speciaals gedaan om de bevalling op een natuurlijke manier op te wekken?

Mijn bevallingsverhaal: Deel 1 De psychologische oorzaak van overtijd lopen

Mijn bevallingsverhaal: Deel 1 De psychologische oorzaak van overtijd lopen

Het is zondagochtend 10 november 2013, ik ben al 10 dagen overtijd. Ik ben nog niet in paniek, maar een ingeleide bevalling wil ik toch zeker wel voorkomen. Mijn intentie is om de bevalling puur natuur te doen.

Controle in het ziekenhuis

Die dag staat een bezoek aan het ziekenhuis gepland. Een standaardprocedure als je 10 dagen overtijd loopt. Ik ga met mijn vriend Roger naar het Westeinde Ziekenhuis in Den Haag, daar is ook de geboortekliniek gevestigd waar ik graag wil bevallen. Met de gedachte dat ik binnen een uurtje wel weer richting huis zou kunnen gaan, viel het een klein beetje tegen dat ik daar uiteindelijk de hele middag heb gelegen.

Een echo en een CTG is zo gemaakt zou je denken, maar niet als de dienstdoende arts tussendoor heel veel spoedgevallen heeft. Een beetje pech voor ons, maar ach wij hebben niets om ons zorgen over te maken, dus maken er met zijn tweeën het beste van.

Veronique mijn homeopathische verloskundige

Het is 16:00 uur als ik gebeld wordt door 1 van mijn verloskundigen, Veronique. Veronique is een verloskundige met een specialisme. Ze is namelijk ook homeopaat. Ze vraagt hoe het met mij gaat en zegt dat ze tijd voor mij heeft voor een homeopathisch consult. Ik had aangegeven dat ik opensta voor eventuele homeopathische ondersteuning. Ik ben superblij dat ze belt.

De praktijk is niet ver van het ziekenhuis vandaan en gelukkig zijn de onderzoeken in het ziekenhuis afgerond en is alles prima in orde. Niet veel later loop ik de praktijk binnen. Veronique wacht mij op en vraagt of ik alleen naar binnen kom. Roger mag zich in de wachtruimte met wat vrouwentijdschrijften en geboortekaartjes vermaken.

Overtijd lopen en de psychologische reden daarachter

Veronique legt uit waarom ik hier alleen zit. Er kan een reden zijn waarom ik overtijd loop en dat hoeft blijkbaar niet een lichamelijke reden te zijn. Wat zij mij vervolgens vertelt klinkt heel logisch. Het blijkt dus te zijn als je problemen of zorgen hebt omtrent je bevalling, zwangerschap, kindje, je relatie, familie dat je dus onbewust je bevalling tegen kan houden.

Veronique wilt er achter komen wat er bij mij speelt, zodat zij mij kan helpen een ingeleide bevalling te voorkomen. De intentie van Veronique is dat ik mij helemaal kan openstellen en sommige vrouwen kunnen dat niet met hun partner erbij of wellicht speelt er iets in de relatie. Dat is bij mij niet het geval, maar ik snap haar reden heel goed.

De eerste 5 minuten kan ik niks bedenken, gewoon helemaal niks. Alles is geregeld, alles staat klaar, ik ben happy, mijn relatie is goed. Kortom: Ik kan niet wachten om ons zoontje de wereld in te begeleiden. Veronique stelt nog een paar specifieke vragen en dan komt daar het antwoord…

Wil je weten wat mijn antwoord was en hoe het consult bij Veronique afliep? Lees deel 2 van mijn bevallingsverhaal.

Heb jij een verloskundige met een specialisme?