Ik zit nog geen 5 minuten en het begint te rommelen in mijn buik. Het zijn nog geen weeën, hoewel ik totaal geen idee heb hoe een wee voelt. Ik weet wel dat in mijn grote 41 weken buik iets aan de gang is.

Ik blijf braaf aan de fles bronwater met het homeopathische middeltje nippen. Er gebeurt nog niets spectaculairs, maar heb wel het gevoel dat het vanavond gaat gebeuren. Het is inmiddels 22:30 uur en ik spring (lees: stap rustig) onder de douche met 2 gedachten.

1. Wellicht helpt het douchen om het rommelen in mijn buik tot weeën aan te zetten.

2. Als ik straks ga bevallen wil ik er wel fris en gladjes bij liggen. Ja ik verwacht dat mij dat ook echt kan schelen als ik aan het bevallen ben.

“Snel gooi ik mijn haar nog in de shampoo, cremespoeling en spoel het haastig uit”

Het lukt mij nog aardig, ondanks mijn enorme mooie buik, om overal bij te komen. Ik buk om mijn shampoo fles te pakken en ja hoor het is niet te geloven! Dit ga je toch niet menen? Terwijl ik buk, pats! Mijn vliezen breken… Het schiet me ineens te binnen dat ik natuurlijk op de kleur moet letten, maar mijn vruchtwater spoelt gelijk door het putje. Maar volgens mij zag het er allemaal goed uit.

Direct voel ik ineens heftige weeën opkomen. Zo die voelen best flink aan, nu al? Snel gooi ik mijn haar nog in de shampoo, cremespoeling en spoel het haastig uit. Intussen zakken de weeën weer weg. Ik droog me snel af en waggel naakt naar de huiskamer toe waar Roger nog rustig en nietsvermoedend op de bank zit. Hij zegt: “Zo was het lekker?” Ik zeg: ”Ja hoor, maar mijn vliezen zijn gebroken en ik heb al een wee gevoeld”  Op het moment dat ik dat zeg, golft er weer een hele stroom vruchtwater uit mijn lichaam en klettert zo op de vloer”.

Ik schiet keihard in de lach, niet alleen omdat mijn vruchtwater haar eigen gang gaat, maar vooral om het gezicht van Roger. Die arme man die net nog zo ontspannen op de bank lag is compleet in de survivalmodus geschoten. Op de zwangerschapsyoga werd hem uitgelegd wat hij moest doen als de baby direct zou komen. Dat verhaal is zijn angstscenario geworden en nu denkt hij dat hij de baby al moet opvangen.

“Ik dacht rustig op bed te gaan liggen, maar mijn lijf en mijn baby denken daar anders over.”

“Lieverd pak jij even zo’n groot maandverband voor mij en doe ook maar een handdoek voor de zekerheid, dan ga ik op bed liggen. Oh ja en wil je dan ook op de Ipad de weeëntimer starten.” vraag ik.  Weer dat gezicht van hem. “Wat is er Roger? Vind je het spannend?” Zeg ik met een gemene grijns. Roger kijkt me aan of ik gek geworden ben en zegt: “Op bed liggen? Ga je serieus rustig op bed liggen? Nee, ik ga de verloskundige bellen”.

Ik leg Roger uit dat dat nog helemaal geen zin heeft. “We mogen pas bellen als ik elke 5 minuten weeën heb, ze minimaal 1 minuut duren en dat een uur lang. Dat weet je toch schat” zeg ik. Ik had het nog niet gezegd en er kwam weer een wee.  “Zie je! Ik ga nu bellen!” roept Roger lichtelijk in paniek.

“Oke, als het jou geruststelt mag je van mij bellen” roep ik terug met de wetenschap dat hij hetzelfde te horen krijgt. Veronique haar dienst is afgelopen, dus Roger krijgt Margreeth aan de telefoon, ze stelt hem gerust en zegt wat ik al wist. “Maar wel goed in de gaten houden hoor, goed dat je gebeld hebt” zegt Margreeth heel vriendelijk.

Ik dacht rustig op bed te gaan liggen, maar mijn lijf en mijn baby denken daar anders over. Ik krijg flinke weeën te verwerken en ze volgen elkaar vrij vlot op. Het is rond middernacht en ik zit inmiddels al op elke 3 minuten en minimaal 1 minuut lang.

“Roger bel jij Margreeth op, we gaan.”

Volgende week deel 4 van mijn bevallingsverhaal! Zal ik dan nu eindelijk gaan bevallen?

Waar was jij toen jouw vliezen braken? En kwamen de weeën toen ook direct zo snel achter elkaar?

Tagged: bevalling, bevallingsverhaal, vruchtwater, weeën