Hechting

Hechting

Als een kind in een snoepwinkel stond ik een aantal weken geleden in de Centrale Bibliotheek in Den Haag. Nee, ik was daar niet om een roman of een thriller uit te zoeken om vervolgens hiermee op een avond op de bank te ploffen.

Ik sta op de vijfde verdieping tussen een selectie oude boeken. En blij dat ik daar onder andere het boek van de Britse psychiater en onderzoeker John Bowlby vind. Hij schreef in de jaren 50 en later de herdruk in 1968 het boek Moederlijke zorg en geestelijke gezondheid.

Deze psychiater en nog een aantal andere onderzoekers zoals de amerikaanse psychologe Mary Ainsworth hebben mij weer die extra kennis en bevestiging gegeven waarom de moederlijke rol en tegenwoordig uiteraard ook de vaderlijke rol van cruciaal belang is voor een goede geestelijke gezondheid van een kind.

Wie vindt een goede hechting tussen ouder en kind niet belangrijk? Ik denk dat we dat allemaal belangrijk vinden. Echter uit een metastudie onder 80 onderzoeken die gedaan is door van IJzendoorn, Schuengel en Bakermans-Kranenburg (1999) blijkt dat in gemiddelde gezinnen in Noord-Amerika 38% van de kinderen niet veilig gehecht is. Dit zijn geen precieze cijfers van Nederland, maar een “gewone” middenklasse gezin waar hier vanuit is gegaan kun je denk ik wel redelijk vergelijken met een gemiddeld gezin hier in Nederland. Ik schrok van dit percentage moet ik je eerlijk bekennen.

Hoewel het percentage bij andere milieus volgens de onderzoeken tweemaal  zo hoog kunnen zijn, hoef je bij een een onveilig gehecht kind niet gelijk te denken aan ernstige verwaarlozing en mishandeling. Er zijn meerdere factoren die voor een onveilige hechting kunnen zorgen en dat hoeft in de eerste plaats misschien niet eens ernstig te lijken.

In mijn boek “Ontspannen slapen voor nieuwetijdskinderen” die ik op dit moment aan het schrijven ben zal ik dieper ingaan op de hechting  en hechting in combinatie met slapen.

 

120 ziektedagen voor papa’s en mama’s in Nederland?

120 ziektedagen voor papa’s en mama’s in Nederland?

2 weken geleden had Ryan een hele nare griep. Normaal gesproken gaat hij op maandag en woensdag naar het kinderdagverblijf. Maar als mijn kind zo ziek is, verkrijg ik het niet over mijn hart om hem naar het dagverblijf te brengen. Dan laat ik hem lekker thuis en vertroetel ik hem helemaal.

Ik kan dit gelukkig makkelijk doen, zonder verantwoording af te leggen aan een baas, want ik ben mijn eigen baas.  Ryan zat totaal niet lekker in zijn vel en had naar mijn idee geen griep, maar iets anders. Hij had pijnscheuten in zijn mond en tong, zijn tong werd zo rood als een aardbei met kleine witte stipjes erop.  Het bleek Roodvonk te zijn. Heel vervelend, maar niks ernstigs.

Het liep allemaal gewoon rond op het dagverblijf

Ik besloot om het dagverblijf te bellen om dit door te geven, zodat ze in de gaten kunnen houden of er andere kindjes zijn die dit ook hebben.  De leidster zei dat er op dit moment heel veel kindjes zijn met griep, buikgriep, de 5de ziekte, de 6de ziekte. Het liep allemaal gewoon rond op het dagverblijf.

Het is mij inderdaad opgevallen dat veel zieke kindjes alsnog gebracht worden. Ik vind dat eigenlijk altijd heel erg zielig. Als je ontzettend ziek bent, wil je toch het liefst in bed liggen of op de bank bij mama of papa liggen.

“Sorry ik kan niet komen vanwege mijn werk”

Van een betrouwbare bron die op een ander kinderdagverblijf werkt hoor ik dat zij vaak doodzieke kindjes opvangt, waarvan zij denkt dat ze eigenlijk thuis moeten uitzieken. Ouders die ’s ochtends een zetpil geven, waardoor de verhoging of koorts zakt en hun kind dan snel naar het kinderdagverblijf brengen, in de hoop dat de leidster het dan niet merkt.

Als dan even later blijkt dat het kindje eigenlijk ontzettend ziek is en de ouders worden gebeld krijgt ze regelmatig te horen. “Sorry ik kan niet komen vanwege mijn werk”

Ik kan begrijpen dat je ook een verantwoordelijkheid naar je werk hebt

Ik kan zeggen: “Schandalig, dat doe je je kind toch niet aan”. Maar dat zeg ik niet. Ik kan begrijpen dat je ook een verantwoordelijkheid naar je werk hebt. Ik vind wel dat een werkgever coulant hierin moet zijn en er zijn natuurlijk ook wetten voor. Maar als je regelmatig een ziek kind hebt, begrijp ik dat je in een tweestrijd komt.

Eigenlijk is dit in Nederland redelijk slecht geregeld als je het bijvoorbeeld vergelijkt met Zweden.

Hoe zit dat in Nederland
Als je niemand anders kan regelen, hetzij een opa/oma/oppas om je kindje op te vangen kun je 1 dag gebruik maken van het calamiteitenverlof, kan soms uitgebreid worden maar dat hangt van de ernst van de situatie af. Daarna kan het eventueel overgaan in kortdurend zorgverlof, maar dan moet je echt kunnen aantonen dat dit nodig is.

Hoe zit dat in Zweden
Zorg dat je zit, want je slaat steil achterover. Bij een ziek kind mag je per jaar maximaal 120 dagen thuisblijven tegen 80% van je loon. Dit mag elk jaar tot je kind 12 jaar oud is. De 120 dagen mag je delen met je partner.

Voor de kindjes en de ouders is dit natuurlijk super. Een werkgever zal hier waarschijnlijk iets minder blij mee zijn.

Wat vind jij, wel of niet in Nederland? En waarom wel/niet?

Waarom ik soms het idee heb dat ik van een andere planeet kom en hoe het is om een huilende baby te zijn.

Waarom ik soms het idee heb dat ik van een andere planeet kom en hoe het is om een huilende baby te zijn.

Elke moeder krijgt van mij respect. Ik oordeel niet gauw over andere moeders al zeg ik eerlijk dat ik bij sommige verhalen van moeders diep in mijn moederhart geraakt wordt. De pijn die ik echt letterlijk voel kan omslaan in boosheid, in woede zelfs.  Ja deze emotie barst in mij los als ik voel dat er sprake is van onrechtvaardigheid en helemaal als dit bij een kind is.

Ik weet dat dit mijn dingetje is, maar ik houd mijzelf altijd 1 zin voor die ik ooit ergens gelezen heb. “Hetgeen waar jij je het meest druk om kan maken, wat je ontzettend boos maakt heeft te maken met je levensdoel hier op aarde.”  Het betekent dat jij daar wat aan mag doen.

Wat mij ontzettend boos heeft gemaakt

Op facebook ben ik lid van een aantal moedergroepen. De meeste groepen sluiten aan op mijn manier van opvoeden en interesses.  Toch besloot ik pas geleden om ook lid te worden van groepen die niet specifiek een bepaalde opvoedstijl hanteren.  Ik vind het belangrijk om te weten wat er tegenwoordig speelt bij moeders in het algemeen en ik wilde zien of ik een positieve een bijdrage kon leveren.

Vorige week kwam er dus op mijn tijdlijn een berichtje voorbij van een moeder die er even helemaal doorheen zat.  Haar kindje van 8 maanden oud wilde maar niet in slaap komen.  Uit wanhoop heeft ze haar kindje in haar eigen bedje gezet en is weggelopen, terwijl haar kindje compleet overstuur was. Ze is niet teruggegaan om haar kindje te troosten of te helpen. Dit heeft geloof ik 10 minuten geduurd.

‘De moeder voelde zich ook erg schuldig over het voorval’

Ik kan me voorstellen als je een chronisch slaap tekort hebt door je kindje dat je er op een gegeven moment helemaal door heen zit en uit wanhoop van alles probeert. De moeder voelde zich ook erg schuldig over het voorval.  Ik nam haar ook helemaal niks kwalijk, ik kan het zelfs begrijpen.

De reacties op dit bericht daar gingen bij mij pas echt de haren overeind staan.  Moeders die zeggen dat dit helemaal niet zielig is voor een baby en dat baby’s gewoon manipuleren. Moeders die hun baby’s gewoon in hun eigen bed leggen, weglopen en hun baby tot wel 2 UUR LANG overstuur laten krijsen totdat ze vanzelf in slaap vallen. (lees: baby’s vallen dan van uitputting in slaap)

Een explosie in mijn ziel, in mijn hart. Dit kun je toch serieus niet menen. Oké, iedereen zijn eigen manier van opvoeden. Maar een baby 2 uur lang met opzet overstuur laten krijsen totdat hij “leert” om zelf in slaap te vallen, dat gaat buiten alle perken.  Ja je kind valt uiteraard dan uiteindelijk vanzelf in slaap, uitgeput en half in shock.

Een baby die moord en brand schreeuwt om zijn moeder, maar mama weigert te komen.

Meestal probeer ik op een zo’n vriendelijke en begripvolle manier te reageren dat het ook anders kan, maar mijn primaire reactie nam het op dat moment over. Want ik zag het helemaal voor me. Een baby die moord en brand schreeuwt om zijn moeder, maar mama weigert te komen. “Mama kom mij helpen, ik heb je nodig”  maar mama reageert niet. “Ik weet dat mama in de buurt is, maar ze wilt mij niet helpen.”  En dat 2 UUR LANG!

Ik heb toen een pittige reactie geschreven. Ik gaf eerst te kennen aan de moeder van het bericht dat je je kindje ook bij je kan nemen en dat er een natuurlijk behoefte is om bij mama en papa te zijn. Ik gaf uitleg dat het dagelijks je baby 2 uur lang laten krijsen heel schadelijk kan zijn. Dat dit heel wat te weeg brengt bij een baby, lichamelijk en geestelijk. 2 uur lang krijsen echt absurd is en dat ik dit zelfs emotionele verwaarlozing vind. Ik heb het hier echt niet over 10 minuten, maar over 2 uur lang opzettelijk je kind compleet negeren. Zijn natuurlijke behoeftes negeren. Je baby expres overstuur laten worden, omdat jij vindt dat hij maar moet leren om alleen te slapen. Ja dat vind ik emotionele verwaarlozing.

Als je kind valt, en hij heeft pijn, dan troost je hem.  Als je kind honger heeft, geef je hem eten. Je geeft je kind onderdak, eten en verzorging. Allemaal basisbehoeftes. Waarom wordt er in dit geval geen aandacht gegeven aan de emotionele basisbehoefte?

“Ik werd zelfs voor debiele gek uitgemaakt”

Deze reactie werd niet echt gewaardeerd kan ik je zeggen. Ik werd zelfs voor debiele gek uitgemaakt. Het meest frappante vond ik nog dat iedereen de moeder zo zielig vond, dat ze er doorheen zat, wat ik overigens ook vond hoor. Maar niemand had medelijden met een baby die compleet overstuur was en uren aan het huilen was. Er werden opmerkingen gegeven als:”Is niet zielig hoor, ze doen het er om.” “Je moet gewoon volhouden hoor, ook al gaat het tegen je gevoel in”.

Als ik in zo’n groep dit soort verhalen en reacties lees, dan voelt het alsof ik van een andere planeet kom. Dan vraag ik mij ook echt af wie het in godsnaam ooit verzonnen heeft dat het goed is om je baby urenlang te laten huilen zonder enige vorm van troost te bieden. Het meest schrikbarende vind ik dat veel moeders dit gewoon nog toepassen, het normaal vinden en de baby’s totaal niet zielig vinden.

Stel je eens voor… als jou het onderstaande zo overkomen…

Van de ene op de andere dag wordt je in de jungle gedropt met je vader en moeder (precies zoals dat voor een baby aanvoelt).  Het wordt avond en je ouders zeggen dat je alleen in een grot moet slapen en dat zij ergens anders gaan slapen, want ze willen niet bij jou slapen. Daar lig je dan, helemaal in je eentje, in het donker in een grot in de jungle. Je vindt het vreselijk daar alleen, je bent bang. Het is donker, je kent de omgeving niet, je ziet niet veel, je weet niet wanneer je je ouders weer ziet, je weet niet wanneer je weer te eten krijgt. Je hoort geluiden om je heen, waarvan je niet weet wat het is.

Je wordt steeds banger en begint te huilen, maar niemand reageert op jouw gehuil. Je begint steeds harder te huilen, in de hoop dat je vader of moeder of wie dan ook je wel hoort. Maar er is niemand die naar je toekomt, je troost, bij je komt liggen of die zegt dat je bij hen veilig bent.

De tijd strijkt voorbij, 10 minuten, een half uur, 1 uur tot wel 2 uur lang ben je aan het huilen, totdat je niet meer kan. Nog steeds ben je bang, maar je hebt geen kracht meer om te huilen, je bent uitgeput. Je voelt je in de steek gelaten. Je lichaam heeft 2 uur lang op volle kracht alles gegeven, is compleet in de stress geweest, in de hoop dat iemand je zou komen helpen en geeft nu op. Je valt uitgeput in slaap.

Op een avond besluit je baby om niet meer te huilen

Stel je eens voor dat je baby dit elke avond moet doorstaan, wat dit met zijn lichaam en zijn brein doet. Welke gevolgen dit heeft op korte en lange termijn. Op een avond besluit je baby om niet meer te huilen en direct in slaap te vallen. Hij weet hoe hard hij ook zijn best doet, papa en mama toch niet komen. Hij voelt zich in de steek gelaten door papa en mama. Zijn kleine lijfje en brein kunnen het niet meer aan om elke avond minuten- of urenlang te huilen. Hij geeft het op.

I LOVE samen slapen met mijn kind

I LOVE samen slapen met mijn kind

Ja HEEEEERLIJK en zo normaal!  Ja zo sta ik er nu eenmaal in. Ik gooi opmerkingen als “Maar hoe doe je dat dan met je seksleven?”  en  “Daar verwen je je kind toch onwijs mee, straks wil hij niet meer in zijn eigen bed slapen” direct in het prullenbakje in mijn hoofd.

Ik sta altijd open voor advies, een andere kijk of een tip, nou ja bijna altijd. Ik doe ook vaak vooral mijn eigen zin. Ik ben nogal koppig, maar in dit geval is dat een hele goede eigenschap, want ik laat me niet onzeker maken omdat anderen vinden dat ik mijn kind naar zijn eigen bed moet dirigeren.

Waarom zou je je kind dat niet gunnen

Waarom wordt er toch zo’n issue van gemaakt van dat samen slapen? Het is juist heel normaal en natuurlijk. Ik kan mij als kind herinneren hoe heerlijk ik het vond om bij mijn ouders in bed te liggen. Ik voelde me daar het veiligst en het bed van papa en mama slaapt altijd het fijnst op de een of andere manier.

Er zijn genoeg volwassenen die bang zijn in het donker. Ik vind het ook niet fijn als ik alleen in het donker ben. Laat staan baby’s en kinderen. Can you blame them? Kinderen willen altijd aandacht en liefde van hun ouders, ja ook ’s nachts. Ze voelen zich namelijk fijn en veilig bij jou. Waarom zou je je kind dat niet gunnen. En als je zegt dat je niet goed kunt slapen met je kindje in je bed, dan kun je nog altijd zijn bed tegen de jouwe aanschuiven. Voor baby’s heb je zelfs speciale co-sleepers.

Dankzij mijn geweldige kraamhulp
Ik ben zo blij dat ik tijdens mijn kraamweek een superfantastische kraamhulp had, Esther. Zij heeft mij het vertrouwen gegeven dat samen slapen juist veilig en goed is. Ik was namelijk bang dat ik op Ryan zou gaan liggen of iets in die geest, omdat je gek wordt gemaakt met verhalen over wiegendood. Als je het samen slapen goed doet, dan is het juist heel veilig. Nog veiliger dan je kind in zijn eigen bed laten slapen. Ryan heeft zelfs de eerste weken op mijn borst geslapen. En ik vond het super met borstvoeding geven, ik hoefde mijn bed niet uit ’s nachts en ik kon slapend borstvoeding geven. De natuur heeft het nou eenmaal zo geregeld.

“Ik wist dat dat mijn moederinstinct was”

Ik heb 1 keer gehad dat Ryan om de een of andere reden naast ons lag in een campingbedje. Ik had hem blijkbaar daar even neergelegd en ben toen in slaap gevallen. De volgende ochtend werd ik wakker met Ryan tussen mij en Roger in. Ik heb dus ’s nachts blijkbaar gemerkt dat Ryan niet naast me lag en heb hem toen slapend tussen ons in gelegd. Roger schrok daar even van,  maar ik niet. Ik wist dat dat mijn moederinstinct was.

Ben je ook geïnteresseerd in samen slapen, maar wil je weten hoe je dit zo veilig mogelijk kan doen?

Raadpleeg de adviezen van Professor James Mckenna.
En wordt ook lid van de facebook groep Veilig Samen Slapen.

 

Een liefdeloze maatschappij die wij moeders kunnen veranderen! Consultatiebureaus op de schop wat mij betreft!

Een liefdeloze maatschappij die wij moeders kunnen veranderen! Consultatiebureaus op de schop wat mij betreft!

Ik wil de wereld veranderen! Ja dat wil ik! Eigenlijk niet de wereld, maar de mensen die hier leven. Ik zie veel mensen doodongelukkig, met een masker op of de schone schijn ophouden. Mensen met pijn en verdriet! Mensen die geen liefde kennen of liefde kunnen geven. Zich emotioneel niet kunnen uiten. Mensen met lichamelijk ziektes, mensen met veel stress, met mentale klachten. Mensen die dingen doen die ze niet leuk vinden. Mensen die zichzelf haten of lelijk vinden.Het is een fucked up world! Ja best wel eigenlijk. Ik, ik wil dat dolgraag veranderen! En ik weet dat ik dat kan. Weet je hoe?

Ik begin bij de basis, moeders en kinderen!

Willen we onze kinderen zien opgroeien tot gelukkige en gezonde volwassenen? Ik wel! Jij ook toch! Mama’s, jullie hebben de belangrijkste baan op deze aardbol! Zijn jullie je daar bewust van? Weet je hoe essentieel het is voor de hele (toekomstige) maatschappij dat jouw kind zich geliefd voelt, gezond en gelukkig is. Weet je hoeveel ellende daarmee voorkomen kan worden? Heel veel! Jij lieve mama kan daar voor zorgen.

Wat mij betreft kunnen de consultatiebureaus in de ban!

Ik zal vast op vele teentjes trappen nu, maar ik ga me niet meer inhouden. Ik heb een doel en missie en ik doe dit voor alle lieve kleine onschuldige kindjes op deze aardbol. Baby’s en kinderen die snakken naar meer geborgenheid, veiligheid, begrip en liefde. Het enige wat ze willen is bij papa en vooral mama zijn. Daarom kunnen wat mij betreft het gros van de consultatiebureaus in de ban of op de schop.

De adviezen die veel consultatiebureaus geven, nou daar gaan mijn nekharen van overeind staan. Zij gaan compleet voor de “oude stempel” opvoedmethode, maar oh mijn god dat is alles behalve liefdevol. Ze geven vaak zulke harteloze adviezen en daarbij ook vaak jou en andere moeders een slecht gevoel. Want je wordt geacht je moedergevoel en je instincten op zij te zetten en vooral niet te liefdevol zijn. Want ze moeten dit en dat kunnen en dit en dat gewicht hebben, ze moeten in hun eigen bed slapen, je mag ze vooral niet te veel vasthouden, niet bij je in bed nemen, want kijk uit hoor daar verwen je ze veel te veel mee. Serieus?!

Waarom zouden we een baby in zijn eigen bed laten huilen? Waarom moet een baby zo snel mogelijk afgescheiden worden van zijn ouders middels een eigen bed, omdat we ‘m anders teveel verwennen? Waarom vinden ze 1 jaar borstvoeding lang? Wat zijn dat voor nare adviezen, dat kun je toch geen liefde noemen. Hoe kun je je kind in godsnaam te veel verwennen met liefde. Ik heb dat gewoon echt NOOIT maar dan ook nooit begrepen”.

Sinds wanneer moeten wij onze moederlijke instincten negeren. Ons bewust af laten scheiden van een klein mensje waar je 9 maanden fysiek en mentaal mee verbonden bent geweest. Het doorknippen van de navelstreng wil niet zeggen dat je je niet meer mag verbinden met je kind. Fysiek contact is zo belangrijk! Knuffelen, nabijheid, hechting en geborgenheid geven, dat is liefde.

Waarom moet een kind streng of strikt opgevoed worden?

Mag hij of zij niet zijn zoals ie is? Mag een kind geen fouten maken? Mag een kind niet leren met vallen en opstaan? Precies wat wij volwassenen nog steeds allemaal doen! Maar blijkbaar wordt het van een volwassene geaccepteerd, maar van een kind niet. De allergrootste onzin die ik altijd hoor waar mensen zich onder schuilen. “Ja je moet kinderen goed aanpakken anders krijg je tuig!”
Is het weleens bij iemand opgekomen dat juist de veel te strenge en soms liefdeloze opvoeding heeft geleid tot pubers en volwassenen die zich gaan verzetten, in de problemen komen en mentale klachten krijgen. Omdat ze niet mochten zijn wie ze werkelijk zijn, omdat ze als kind zijnde gestraft werden terwijl ze alleen maar wilden leren. Terwijl ze alleen maar een beetje begrip, liefde en erkenning wilden.

Wat bereik je met straffen?

Een overstuur kind die niks meer durft op te pakken, niks nieuws durft te proberen omdat hij niet weet of hij dan weer voor straf op de gang of in zijn kamer gezet wordt. Een kind die nooit een fout mag maken. Maken wij als volwassenen nooit een fout dan? Ik heb ook weleens een rotdag dat ik me gal wil spuwen en boos wil worden en dan ben ik 32 jaar. En geloof me..ik heb zat “fouten” gemaakt, moet ik daarvoor gestraft worden, moet ik dan voor straf naar mijn kamer of een tik op mijn vingers krijgen? NEE want ik leer er juist van. Waarom mag een kind dat niet dan? Als je je kind voor straf op de gang zet omdat hij boos is, vraag je jezelf dan weleens af, waarom hij boos is? Waarom hij tegendraads is? Misschien heeft hij ook wel een rotdag. Misschien is ie wel heel gevoelig voor alle drukte om zich heen, is er op school iets gebeurd?

Ik ben er klaar mee

Ik zeg je..ik ben zo klaar met deze harde en liefdeloze maatschappij en ik ga daar nu verandering in brengen. Kom op mama’s negeer die moederlijke instincten niet, ze zijn er niet voor niks! En dat wil niet zeggen dat je jezelf moet wegcijferen, helemaal niet. Want ik ben juist een voorstander van moeders die ook goed voor zichzelf zorgen. Geef je kind het voorbeeld dat je mag zijn wie je bent, dat je goed voor je zelf mag zorgen, dat ook jij weleens fouten maakt, maar dat dat niet erg is. En laat vooral zien wat liefde is! ♥

EN dit is geen verwijt naar jou of andere moeders toe hoor. Zeker niet. Denk je dat ik perfect ben of een perfecte moeder ben. Welnee joh…maar ik wil moeders wel bewust maken dat er hele andere manieren zijn om je kind op te voeden dan het inzetten van de “naughty chair”, de strafhoek of je baby in zijn eigen bed in slaap laten huilen.

Wil jij meehelpen deze harde maatschappij weer liefdevol te maken? Laten wij moeders samen het verschil maken en elkaar bewust maken van liefde en moederinstincten.

Probeer op je eigen gevoel te vertrouwen als het om je kind gaat! Probeer jezelf eens te verplaatsen in je baby of kind? Voel werkelijk eens hoe het is om zijn of haar schoenen te staan als je zo klein bent.

Help mee en deel dit met liefde voor alle moeders die zich misschien nu rot voelen omdat ze niet naar hun eigen gevoel hebben geluisterd. Of voor de kindjes die snakken naar meer liefde, geborgenheid en veiligheid.

Can’t stop the feeling – True Colors – The Trolls – Een film die mij onverwachts geraakt heeft

Can’t stop the feeling – True Colors – The Trolls – Een film die mij onverwachts geraakt heeft

Ryan is Trolls fan, maar ik eigenlijk ook. Ryan en ik dansen altijd uitbundig op de liedjes van deze film met de vrolijke kleurtjes op de tv als achtergrond.  Bij ons begint de dag eigenlijk standaard met het liedje van Justin Timberlake  “Can’t stop the feeling”. Nu heb ik niet zo’n last van een ochtendhumeur, maar ik spring ook niet elke dag met 100% energie en vrolijkheid mijn bed uit. Zodra we dit liedje opzetten en we swingend door het huis gaan, gaat gelijk de happiness knop aan.

Ondanks dat deze film stukjes bevat die ik niet echt geschikt vindt voor kinderen (een trol graaft zichzelf in, in zijn eigen graf) zitten er ook weer leuke, grappige en zeker inspirerende stukjes en liedjes in. De film draait vooral om liefde en happiness die iedereen in zich heeft. Je omgeven met liefde en vreugde en je ware zelf zijn.

Het liedje True Colors van Cyndi Lauper heb ik in mijn leven al vele malen gehoord, maar heeft nooit iets bijzonders in mij teweeg gebracht. Totdat ik de Trollsversie zag en hoorde. Het blijft mij verbazen dat deze film iets in mij los heeft gemaakt.  Elke keer weer als ik deze versie, en dat gebeurt dagelijks op verzoek van Ryan, raakt het mij. Ik raak er ontroerd van.

True Colors – Je ware kleuren laten zien – jezelf zijn

True Colors – Je ware kleuren laten zien. Je echte zelf zijn. Dat is iets wat ik in mijn leven toch altijd vrij moeilijk heb gevonden. Ik heb mij altijd anders gevoeld dan mijn omgeving. En omdat ik mij anders voelde en bijna geen gelijkgestemden had in mijn omgeving, ging ik geloven dat ik raar was. Dus wat doe je dan, je gaat je anders voordoen, je gaat je aanpassen. En ik kan je zeggen, dat kun je jaren volhouden, maar niet de rest van je leven. Het kost ontzettend veel energie en daarom ga je jezelf ook wat meer afsluiten. Letterlijk en figuurlijk.

Ja ik houd ook echt wel van af en toe uitbundig doen, een feestje, gek doen, lachen. Ik ben van nature uberspontaan.  Dat is ook wie ik ben. Maar ik ben ook Joyce die leeft voor liefde, passie, spiritualiteit en alternatieve geneeswijze. Ik ben hooggevoelig, ik heb een temperamentje, ik ben een investigator, een detective, ik kan totaal niet tegen onrechtvaardigheid. Ik houd van schrijven, het verschil maken, moeders bewust maken, kinderen gelukkig zien. Ik geloof dat er meer is.

Als ik ergens binnenkom en ik ben niet zo spraakzaam, heeft dat vaak te maken met de energie die ik daar voel. Ik vraag er niet om, ik doe het niet met opzet, het overkomt me gewoon.

Ook in mijn opvoeding met Ryan sta ik er vaak anders in. Ook dan als je voor je gevoel jezelf steeds moet verdedigen of uit moet leggen waarom je het anders doet kost het veel te veel energie.

Dat is waarom het liedje mij zo raakt, omdat ik nu in een leerproces zit van jezelf zijn, je ware ik laten zien en dat jij mag zijn wie je bent en daar niet voor hoeft te schamen. Niet meer aanpassen, niet meer uitleggen waarom ik of jij iets doet. Jij mag jij zijn, ik mag ik zijn.

Ik doe mijn masker af…jij ook?