Zodra Ryan op mijn borst wordt gelegd komt er een ontlading van emoties vrij, zowel bij mij als bij Roger. Een intens mooi moment van geluk en liefde en de ontlading van mijn lichaam. Mijn lichaam die zo sterk en krachtig is geweest om pijn te doorstaan en een kind te baren.

Mijn kleine mannetje die vanuit een kleine en warm coconnetje met kracht de buitenwereld in wordt geduwd. Mijn eerste instincten nemen het direct over: “Kom maar bij mama, ik houd je kleine naakte lijfje tegen de mijne”. Onder de deken bescherm ik je nog even voor de prikkels van buitenaf.

“Ik heb even geen controle meer over mijn lichaam”

Ryan lijkt zich compleet te ontspannen als hij zijn kleine maagje vult en verwarmt met mamamelk.
Maar daarentegen lijkt mijn lijf alles behalve te kunnen ontspannen. Ik heb even geen controle meer over mijn lichaam. Alle pijn en hormonen die door mijn lichaam hebben gegierd, zorgen dat mijn lijf ongecontroleerd blijft shaken. Ik heb het enorm koud en de vele dekens die over mij heen worden gelegd lijken daar geen verandering in te brengen.

Margreeth vertelt verheugd dat ik echt een bevalling uit een boekje heb gehad, dat ben ik zeker met haar eens.  De hele bevalling, van de eerste wee tot aan de geboorte heeft maar 5,5 uur geduurd  en het was een compleet natuurlijke bevalling.  Zelfs inknippen was niet nodig, ik heb alleen een paar kleine scheurtjes die met zorg door Leanne worden gehecht.

“Daarbij blijkt Ryan ook nog niet helemaal de juiste temperatuur te hebben”

Uiteindelijk warm ik goed op en lijkt mijn lijf een beetje tot rust te komen.  Ik voel me zelfs opmerkelijk goed. Ik vraag hoe laat we naar huis mogen. Iedereen kijkt me een beetje gek en lachend aan. Ik krijg de mededeling dat ik mag gaan als de receptie van het ziekenhuis open gaat om 08:00 uur. Daarbij blijkt Ryan ook nog niet helemaal de juiste temperatuur te hebben. Dus ik blijf lekker met hem onder de deken en zorg dat mijn blote borst en armen zijn naakte babylijfje opwarmen.

Roger kan zijn ogen niet van ons afhouden en kijkt vol trots en ongeloof naar zijn zoon die hij even later in zijn grote stoere mannenarmen mag omhullen.  Ook Oma Ingrid straalt van geluk als zij haar kleinzoon mag knuffelen.  Een hulde voor deze twee supporters die mij zo goed gesteund hebben.

Opa Wim en de tantes Bianca en Judith hebben op de gang van de geboortekliniek een nachtje doorgehaald. Ze komen snel even binnen gluren om hun kleinzoon en neefje te bewonderen.
Dan gaan de tantes dapper met lichte wallen onder hun ogen naar huis om zich klaar te maken voor de eerste werkdag van de week.

“Als ik onder de douche sta, staat de verzorgster van de geboortekliniek ineens perplex naast me”

Ook Margreeth en Leanne vertrekken en ik bedank hen uitgebreid voor de fantastische begeleiding en zorg. De verzorgsters van de geboortekliniek nemen het vanaf hier van hen over.

Het duurt even voordat Ryan goed op temperatuur is, maar om 10:00 uur krijgen we groen licht om naar huis te gaan. Ik besluit om snel even onder de douche te springen om me even op te frissen.
Als ik onder de douche sta, staat de verzorgster van de geboortekliniek ineens perplex naast me.
“Je had even op mij moeten wachten, lukt het wel?” Ja hoor ik voel mij prima!

Fijn dat iedereen zo bezorgd en zorgzaam is, maar ik voel me alsof ik de hele wereld aankan. Ik word gewaarschuwd om rustig aan te doen. Maar eigenwijs als ik ben, doe ik mijn eigen zin. Om 10:30 uur zitten we in de auto naar huis.  Roger en ik kijken even vol ongeloof naar elkaar. Nog geen 12 uur geleden begon de eerste wee en nu mogen we al met ons kleine mannetje naar huis.

Het is helaas geen volledige badbevalling geworden, maar wat ben ik ongelofelijk trots op mezelf en op mijn kleine mannetje die nu heerlijk vredig ligt te slapen.  Gister sjeesde we door het centrum van Den Haag, nu rijden we rustig richting Voorburg met stralende ogen en verwarmde harten.

Hoe voelde jij je na de bevalling?

Tagged: baby, bevalling, bevallingsverhaal, borstvoeding, geboorte, huid op huid contact