Leanne en Margreet toucheren mij en ik blijk 4 centimeter ontsluiting te hebben. Ik besluit om lekker in het warme bad te gaan liggen. Wat is dit fijn zeg! Ik merk gelijk dat mijn lijf zich veel meer ontspant, het warme water verdooft ook een beetje de pijn van de weeën.

Roger wijkt geen moment van mijn zijde en ziet hoe ik de weeën continue aan het opvangen ben. Heel lief probeert hij mij te herinneren aan de ademhalingstechnieken en de ontspanningsoefeningen van de zwangerschapsyoga. Het helpt als de weeën wegzakken, maar op de hoogtepunten van de weeën heb ik hier soms wel een beetje moeite mee.

“Ik ben me bewust dat ik in een soort van trance zit”

Ik probeer gefocust en rustig te blijven en gelukkig lukt mij dat aardig. Ik ben me bewust dat ik in een soort van trance zit. Ik hoor af en toe zachtjes gepraat om mij heen, maar ik heb continue mijn ogen gesloten en breng zelf geen woord uit. Ik voel alleen maar de liefdevolle handen van Roger en mijn moeder die mij aanraken, steunen en geruststellen.

De ontsluitingscentimeters gaan rap, maar er dient zich ook een weeënstorm aan. Twee minuten op adem komen tussen de weeën door is al niet lang, maar helemaal niet op adem komen is behoorlijk heftig. De wee komt op, bereikt een hoogtepunt, zakt af, maar voordat deze helemaal weggezakt is komt de volgende alweer opzetten.

Een lage bloeddruk zorgt er voor dat ik uit bad moet stappen. Als ik te lang in bad lig word ik duizelig. Mijn bloeddruk is ondanks de zwangerschap en de bevalling nu, nog steeds behoorlijk laag. Ik besluit om op bed te gaan liggen.

“Dan voel ik een enorme pijngolf en een druk naar de onderkant die mij in een staat brengt van puur overleven.”

De weeënstorm blijft fijn doorgaan en haalt mij af en toe keihard uit mijn trance en focus, maar toch weet ik me steeds te herpakken. Het is inmiddels 02:15 uur en ik zit bijna op 10 cm ontsluiting, maar het blijft hangen op een klein randje.

Dan voel ik een enorme pijngolf en een druk naar de onderkant die mij in een staat brengt van puur overleven. De weeënstorm is namelijk overgegaan in PERSweeën. Maar ik mag nog helemaal niet persen! Ik zet alles op alles om mijn baby tegen te houden, maar ik heb totaal niet het idee dat mij dit lukt. Het is alsof je een afgeschoten kanon moet tegenhouden.

Ik open plots voor het eerst mijn ogen weer en ik kijk mijn moeder strak aan en het enige wat ik kan uitbrengen is: “Jij bent echt niet wijs dat je dit 3 keer hebt gedaan.” Ik kan me nu op dit moment echt niet voorstellen dat je dit vrijwillig nog voor een tweede keer zou willen doen. Mijn moeder schiet in de lach en probeert me weer gerust te stellen.

“Niemand is er bij gebaat als ik flauwval.”

Om 03:15 uur is daar dan eindelijk de verlossende zin! “Je mag persen!” Wow dat is een gigantisch fijn gevoel als je eindelijk mee mag varen met je lichaam. Intussen ben ik weer in bad gaan liggen, want mijn wens om in bad te bevallen is groot en vooral omdat dit voor de baby veel fijner schijnt te zijn.

Ik verwacht dat mijn baby er met 2 persen uit is, maar nee hoor. Ik pers wat ik wil, maar nog geen baby. Na een half uur in bad persen, speelt die vervelende lage bloeddruk weer op. Uiteindelijk doet het mij de das om. Ik word weer duizelig en voel mij niet prettig meer. Helaas moet ik mijn wens om in bad te bevallen opgeven. Niemand is er bij gebaat als ik flauwval.

Hangend in de armen van Margreeth en Roger loop ik naar het bed en ga liggen. Ik pers nog een half uur met alles wat ik in mij heb. Met de bemoedigende en lieve woorden van Margreeth, Leanne, Roger en mijn moeder beval ik om 04:17 uur op 11-11-2013 van onze mooie zoon Ryan Dean van der Burg!

geboorte, bevalling, vader, moeder, baby, kind, emotioneel,

Volgende week in Deel 6 Wat gebeurde er na de bevalling?

Hoe verliep jouw bevalling?

Tagged: badbevalling, bevalling, persweeën, waterbevalling, weeën, weeënstorm